ایجاد احساس ناتوانی در او کردن.

* به مرور زمان یاد می گیرید که عشق به معنای حمایت بی دریغ و همراهی به معنای جای

دیگری دویدن و او را از اعتماد به نفس تهی کردن نیست.

* به مرور زمان یاد می گیرید که محبت کردن به معنای معامله کردن و هدیه دادن به معنای به

 بند کشیدن نیست.

*به مرور زمان یاد می گیرید که شکست هایتان را با سری بلند و چشمانی باز و با وقار یک

انسان بالغ و نه با درماندگی و اندوهی کودکانه بپذیرید.

*به مرور زمان یاد می گیرید که راه های منتهی به فردا را باید همین امروز طراحی کرد، چون

روی نقشه های فردا بعید است که بشود جاده ای زد.

* به مرور زمان یاد می گیرید که حتی نور حیات بخش آفتاب هم اگر زیاد روی پوست بتابد، آن

را می سوزاند.

* به مرور زمان یاد می گیرید که باغچه تان را خودتان بکارید ، علف هایش را خودتان در

بیاورید، شاخ و برگ درخت هایش را خودتان هرس کنید و منتظر نمانید دیگران برایتان گل بیاورند.

*به مرور زمان یاد می گیرید که انسان توانا و قدرتمندی هستید و واقعا ارزش و منزلت دارید.

* و از همه مهمتر، به مرور زمان  یاد می گیرید که صبور باشید.

اگر هر کس به اندازه ی عملکردش صحبت می کرد!!!

حتی ساعتی که از کار افتاده دو بار در روز زمان را درست نشان می دهد.

دیگر چه فرقی می کند که برگ سبز کدام درخت بوده ای

تولد یعنی آغازی دوباره

امروز ، اولین سالگرد آغاز دوباره این وبلاگ است

امیدوارم سال خوبی برای شما عزیزان، برای وبلاگ ما چند نفر و برای ما سه دختر باشه

عید همگی مبارک.

هرگز به کسی نخواهم گفت:"مطمئنم که بر مشکلات غلبه می کنی" ، چون واقعا مطمئن نیستم. هزار بار تا به حال شده که من نتوانسته ام بر مشکلات غلبه کنم.

هرگز به کسی نخواهم گفت :"بچه ها بزرگ می شوند و زیر بازوی شما را می گیرند"، چون هزار بار دیده ام که بچه ها نه تنها زیر بازوی پدر و مادرشان را نگرفته اند ، که بار خودشان را هم روی دوش آنها انداخته اند.

هرگز به کسی نخواهم گفت:" اگر ما برویم و دیگری بیاید، همه کارها جور می شوند"، چون هزار بار دیده ام که خیلی ها رفته اند اماچیزی تغییر نکرده است.

هرگز به کسی نخواهم گفت:" اگر این کار را بکنی آن طور می شود یا نمی شود"، چون هزار بار دیده ام که خیلی چیزها طبق برنامه ریزی های ما جور در نمی آید.

اما به همه خواهم گفت :" این دنیا خدای حکیم و مهربانی دارد که بهترین چیزها را برای بندگانش می خواهد، پس بهتر است به جای فکر کردن به این چیزها، هر کاری را تا جایی که در توانمان هست ، درست انجام بدهیم و نتیجه را به خدا واگذار کنیم " . چون هزار بار دیده ام وقتی این طوری فکر کرده ام، اوضاع همیشه خوب بوده است.

کسی را که دوست داری ، تو را دوست نمی دارد

کسی تو را دوست دارد ، تو دوستش نمی داری

اما، کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد

به رسم و آئین هرگز به هم نمی رسید

و این رنج است.

زندگی یعنی این.

نه اراده ی دوست نداشتن

نه لیاقت دوست داشته شدن

نه متانت دوست داشته نشدن

با این حال مدام شعر عاشقانه می خوانند!

به راحتی می توان کسی را بخشید ولی به سختی می توان از کسی تقاضای بخشش کرد. 

فرصت دهید طرف مقابل فکر تلقین کرده شما را از ابتکارات خود تصور کند.

پروردگارا به من بیاموز دوست بدارم کسانی را که دوستم ندارند

عشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند 

بگریم برای کسانی که هرگز غمم را نخوردند 

به من بیاموز لبخند بزنم به کسانی که هرگز لبخند به صورتم ننشاندند

محبت کنم به کسانی که محبتی در حقم نکردند.

اگر صخره و سنگ در مسیر رودخانه ی زندگی نباشد صدای آب هرگز زیبا نخواهد بود. 

در بین تمامی مردم تنها عقل است که به عدالت تقسیم شده زیرا همه فکر می کنند به اندازه کافی  

عاقلند.

زندگی فرصت بس کوتاهی است

تا بدانیم که مرگ آخرین نقطه ی پرواز کبوتر ها نیست

مرگ هم حادثه ای است مثل افتادن برگ از شاخه

تا بدانیم پس از خواب زمستانی خاک نفس سبز بهاریست.

خداوندا اگر روزی بشر گردی ، ز حال ما خبر گردی 

پشیمان می شوی از قصه خلقت از این بودن از این بدعت 

خداوندا نمی دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

چه زجری می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است

میدونی  وقتی خدا داشت بدرقه ات می کرد بهت چی گفت ؟ 

جایی که میری مردمی داره که می شکننت نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم.

تو تنها نیستی.

تو کوله بارت عشق می گذارم که بگذری

قلب می گذارم که جا بدی

اشک میدم که همراهیت کنه

و مرگ که بدونی بر می گردی پیش من

پدرم وقتی ..........ساله بودم

وقتی ۴ ساله بودم : بابا هر کاری می تونه انجام بده.

وقتی ۵ ساله بودم : بابام خیلی چیزها می دونه.

وقتی ۶ ساله بودم : بابام از بابای تو باهوش تره.

وقتی ۸ ساله بودم : بابام هر چیزی رو دقیقا نمی دونه.

وقتی ۱۰ ساله بودم : در گذشته زمانی که بابام بزرگ می شد همه چیز مطمئنا متفاوت بود.

وقتی ۱۲ ساله بودم : خب ، طبیعیه پدر در آن مورد چیزی نمی دونه ، اون برای به خاطر آوردن کودکی اش

 خیلی پیر است .

وقتی ۱۴ ساله بودم : به پدرم خیلی توجه نکن ، او خیلی قدیمی فکر می کنه.

وقتی ۲۰ ساله بودم : آه خدای من ! او از جریان روز خیلی پرت است.

وقتی ۲۵ ساله بودم : پدر کمی درباره ی آن اطلاع دارد . باید این طور باشد ، چون او تجربه ی زیادی دارد.

وقتی ۳۵ ساله بودم : بدون مشورت با پدر کوچک ترین کاری نمی کنم.

وقتی ۴۰ ساله بودم : متعجبم که پدر چگونه آن جریان را حل کرد . او خیلی عاقل و دانا بود و دنیایی تجربه

داشت.

وقتی ۵۰ ساله بودم : اگر پدر این جا بود همه چیز را در اختیار او قرار می دادم و در این باره با او مشورت

 می کردم. خیلی بد شد که نفهمیدم او چقدر فهمیده بود . می توانستم خیلی چیزها از او یاد بگیرم.

هیچ می دانی فرصتی که از آن بهره نمی گیری 

آرزوی دیگران است؟